op pad, de zuster over zichzelf

Laten we starten met de feiten :

Iris van der Reijden, geboren in 1955 ( goed bouwjaar ) geboren en getogen in Amsterdam.Het eerste deel van mijn identiteit : Amsterdamse. Hou van Amsterdam.

Ging naar het Vossius Gymnasium , Bêta ( met slechts twee andere meisjes in de klas) Vader chirurg, moeder verpleegkundige. Grootvader directeur van een van de 2 academische ziekenhuizen in Amsterdam, grootmoeder een van de eerste vrouwelijke apothekers. Woon nu in die buurt. In het midden van het oudste deel van Amsterdam.

Ging : ‘de verpleging in’ , nadat ik drie keer uitgeloot was voor medicijnen. Verloor mijn hart aan het vak. Houd van het speciale contact met mensen die door een kwetsbare periode in hun leven gaan. Ook dat is een deel van mijn identiteit geworden.

Werd al op jonge leeftijd hoofdzuster, net 25 jaar oud. Bracht 30 jaar door in management en directie functies, in het ziekenhuis, in de gehandicaptenzorg, de ouderenzorg; leidinggevend aan verpleeghuizen, verzorgingshuizen, woonvormen en thuiszorgteams. Vanaf de 1e functie in de ouderenzorg geboeid door ( de zorg voor) mensen met dementie en hun naasten.

Na die 30 jaar besloot ik ontslag te nemen. Inmiddels was ik regiodirecteur, met zo’n 600 FTE op heel veel locaties. Ik besloot : genoeg is genoeg. Er zijn grenzen!
De mijne : mezelf niet meer herkennen in het werk dat ik deed, zover af van het primaire proces, en last hebbend van ” in het systeem gezogen te worden.” Het systeem van de organisatie dat zo een leven van zichzelf heeft, waar het op dat moment ( 2011) steeds ging over bezuinigen en bezig zijn met procedures en subsystemen om ‘ in control’ te komen en te blijven.
Ja, ik was uiteindelijk succesvol in zakelijk opzicht, en ja, ik was ook verantwoordelijk voor vernieuwing in de huisvesting voor kwetsbare mensen, maar niets leek echt duurzaam. Een volgende reorganisatie, een volgende verandering in het bestuur…

Deed een super coach opleiding bij het Tavistock Institute in Londen ( coaching for Leadership & professional development)

Nu werk ik alweer 6 jaar met en voor mensen. Doe ik dingen waar ik van geniet. Ben van perspectief veranderd, van de aanbiederskant, naar de cliëntenkant.
Schakel tussen uitvoerend werk ( o.a. begeleider lotgenotengroepen, coach van naasten van mensen met dementie, kroegbaas Alzheimercafé ) coachen van leidinggevenden EN bestuurlijk werk, bij Cliëntenbelang Amsterdam en de Vrijwilligers Academie Amsterdam
Gespreksleiding , dagvoorzitterschappen en projecten voor en samen met mensen in een kwetsbare periode van het leven.

En altijd, altijd bezig te proberen te begrijpen waar het nu echt over gaat, ” trying to make sense of it all.” Denkend over systemen, het systeem van zelf, creativiteit, inspiratie, waarden en inspiratie.

Dat is mijn werk nu, doen, experimenteren, en ” trying to make sense.” Op pad.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *